زندان - جمعی از نویسندگان - الصفحة ٣٩
يكى از صفات نيكو داشتن گذشت، نسبت به خطاها ولغزشهاى زير دستان است كه نه تنهابيانگر بزرگوارى وروح بلند شخص بوده، بلكه اگر بجا وبه اندازه به كار رود، مديريتها را با موفقيت بيشتر مواجه مىسازد. شما در محيط كار وزندگى گاه با افراد ناآگاه، لجوج، عصبانى بيمار و ناراحت روبرو مى شويد، كه دشنام مى دهند، تندى مى كنند، مزاحمتهايى براى شخص شما ايجاد مى كنند، در اين موارد به جاى درگير شدن با انتقام گرفتن، او را توجيه نموده و مورد عفو قرار دهيد.
در قرآن، عفو (چشم پوشى از خطا و ترك عقاب) بيش از سى بار بكار رفته، از جمله در اوصاف متقين مى فرمايد:
«افراد با تقوا آنانند كه در رفاه و سختى، انفاق مى كنند و خشم خود را نگه مى دارند و از خطاى مردم در مى گذرند خداوند نيكوكاران را دوست مى دارد» «١» على (ع) در نامهاى به حارث همدانى مى نويسد: خشم خود را فرو بنشان و هنگام قدرت، گذشت پيشه كن: و هنگام غضب بردبار باش، آنگاه كه دولت و فرمان در اختيارتواست عفو و مدارا كن، تا عاقبت نيك براى تو باشد. «٢» و نيز در عهد نامه خود به مالك اشتر مى فرمايد:
«گاه ازمردم لغزش و خطا سر مى زند و ناراحتيهايى بر آنان عارض مى گردد كه بطور عمد يا اشتباه، كارهايى انجام مى شود، در اين موارد از عفو و گذشت خود آن مقدار به آنان عطا كن، كه دوست دارى خداوند از عفوش به تو عنايت مى كند » «٣» اين صفت نه تنهانسبت به خطاى دوستان و مؤمنان پسنديده است كه على (ع) نسبت به دشمن نيز مى فرمايد: